در انتظار باید تامل کرد یا تحمّل؟
انتظار آسان نیست اما تامل را هم فراموش کرده ایم.
چرا انتظار؟؟
چرا غیبت؟
چرا دوری از کسی که با عنایت او زندگی می کنیم؟
چرا از زمان ظهور اطلاعی نداریم؟
چرا خود را در غیبت امام بزرگوارمان مقصّر نمی دانیم؟
چرا دیگران را به تفکّر دعوت نمی کنیم؟
چرا با وجودی که می دانیم امام (عج) بر اعمال ما آگاهی دارند باز بی شرمانه گناه می کنیم؟؟
چرا حتماً باید اتفاق نا گواری بیفتد تا یادمان بیاید که کسی هست به ما کمکی کند؟
چرا باور نکرده ایم که می آید و زمین و زمان را نجات می دهد؟
چرا درگیر زندگی فانی شده ایم که می دانیم حاصلش هیچ است؟؟
چرا؟ چرا؟ چرا؟
از خودت این سوال ها و سوال های دیگه ای که گوشه ی دلت دارن خاک می خورن بپرس! و جواب منطقی براش پیدا کن. وقت زیادی نمی گیره. چند دقیقه از عمر 50 ساله چیزی نیست.
بیش تر از تحمل تأمل کنیم.
ستاره کهکشان | 18:18 - پنجشنبه 1387/02/12